در کودکی

در کودکی نمی دانستم که باید از زنده بودنم خوشحال باشم یا نباشم!چون هیچ موضع گیری خاصی در برابر زندگی نداشتم!

فارغ از قضاوت های ارتیستیک در رنگین کمان حیات ذره ای بودم که می درخشیدم!

ان روزها میلیون ها مشغله دل گرم کننده در پس انداز ذهن داشتم!از هیات گلها گرفته تا مهندسی سگ ها٬ از رنگ و فرم سنگ ها گرفته تا معمای باران ها و ابر ها٬ از سیاهی کلاغ گرفته تا سرخی گل انار٬ همه و همه دل مشغولی های شیرین ساعات بیداری ام بودند!به سماجت گاو ها برای معاش٬زمین و زمان را می کاویدم و به سادگی بلدرچین سیر می شدم.

گذشت ناگزیر روز ها و تکرار یکنواخت خوراکی های حواس ٬توقعم را بالا برد!توقعات بالا و ایده های محال مرا دچار کسالت روحی کردو این در دوران نو جوانیم بود!مشکلات راه مدرسه٬در روزهای بارانی مجبورم کرد به خاطر پاها و کفش هایم به باران با همه عظمتش بد بین شوم و حفظ کردن فرمول مساحت ها٬اهمیت دادن به سبزه قبا را از یادم برد!هر چه بزرگتر شدم به دلیل خود خواهی های طبیعی و قرار داد های اجتماعی از فراغت ان روزگار طلایی دور و دور تر افتادم!

این روزها و احتمالا تا همیشه٬ مرثیه خوان ان روزها باقی خواهم ماند!تلاش می کنم به کمک تکنیک بیان و با علم به عوارض مسموم زبان ٬ان همه حرکت و سکون را باز سازی کنم و بعضا"نیز ضمن تشکر و سپاس از هم نوعان زحمت کش ام که برایم تاریخ ها و تمدن ها ساخته اند گلایه کنم که مثلا" چرا باید کفش هایمان را به قیمت پاهایمان بخریم و چرا باید برای یک گذران سالم و ساده٬خود را در بحران های دروغ و دزدی دیوانه کنیم!

چرا باید زیبایی های زندگی را فقط در دوران کودکی تجربه کنیم حال انکه ما مجهز به نبوغ زیبا سازی منظومه هاییم!در مقایسه با ان ظلمات سنگین و عظیم نبودن ٬بودن نعمتی است که با هر کیفیتی شیرین و جذاب است!

بدبینی های ما عارضه های بد حضور و ارتباطات ماست! فقر و بیماری و تنهایی مرگ ما ٬هیچ گاه به شکوه هستی لطمه نخواهد زد !منظومه ها می چرخند و ما را با خود می چرخانند!

ما٬در هیات پروانه هستی٬ با همه توانایی ها و تمدن هامان شاخکی بیش نیستیم!برای زمین هفتاد کیلو گوشت با هفتاد کیلو سنگ تفاوتی ندارد!یادمان باشد کسی مسئول دلتنگی ها و مشکلات ما نیست!اگر رد پای دزد ارامش و سعادت را دنبال کنیم سر انجام به خودمان خواهیم رسید که در انتهای هر مفهومی نشسته ایم و همه چیز های تلنبار مربوط و نا مربوط را زیر و رو می کنیم ! به نظر می رسد٬انسان اسانسور چی فقیری است که چرخ تراکتور می دزدد ! البته به نظر می رسد!تا نظر شما چه باشد؟

                                                                                                         (حسین پناهی)

اولین متنی بود که سه چهار بار خوندم. یاد بچه گی های خودم افتادم . یاد اون موقع که صبح های زود که دم در منتظر سرویس مدرسه بودم  از رفت و امد ماشین ها  و تکاپوی مردم برای تامین معاششون و حتی از پرواز کردن پرنده ها و تلاششون برای بدست اوردن دونه  با همه وجودم لذت می بردم.

. وقتی یه چیزی می خواد برام اتفاق بیافته کاملا حالم به هم می ریزه دیشب دو باره همین جور شدم.

تا صبح چند بار از خواب پریدم .

دقیقا از صبح شروع شد. اول که با مامان  بحثم شد .خودم اصلا حالم خوب نبود. دیگه حوصله غر غر های  مامان را نداشتم. بیرون هم کار داشتم به الهه زنگ زدم گفتم بیا با هم بریم.

من رفتم پیش اقای حمزوی کارام را کردم و بعد هم با الهه و سارا رفتیم ستاره. دلم نمی خواست تنها باشم. به الهه گفتم زنگ بزنه به مهندس فتحی ببینه نمره ها را زده یا نه.

گفت که اره زدم.

دیگه دل تو دلم نبود. همونی بود که منتظرش بودم. امین نامزد سارا نمره ام را نگاه کرد.داشتم از استرس می مردم.

افتاده بود.

اولین باری بود که به خاطر نمره اینقدر حالم بد شده بود. بد جور سرگیجه گرفته بودم خودم را تکیه داده بودم به سارا  تا زمین نخورم  خوب شد سارا و الهه بودند.

دیگه اتفاق بد تر از این ممکن نبود برام بیافته.

اصلا حوصله نداشتم برم خونه. حوصله غر غر های مامان.

زنگ زدم به مهدی و بهش گفتم رفتم خونه اونا.به مامان هم زنگ زدم گفتم می رم پیش مهدی که نگران نشه.

مهدی زنگ زد به استاده. اما فایده ای نداشت.

فردا دارم می رم دنبال کارام. اگه درست نشه کارشناسی می ره به هوا!!!!!!!! به همین سادگی!